غزل شمارهٔ ۱۱۰۹
ساقیا باده گلرنگ بیارداروی درد دل تنگ بیار
روز بزمست نه روز رزمستخنجر جنگ ببر چنگ بیار
ای ز تو دردکشان دردکشاندردیی که کندم دنگ بیار
من ز هر درد نمیگردم دنگدردی آن سره سرهنگ بیار
روز جامست نه نام و ناموسنام از پیش ببر ننگ بیار
کیمیایی که کند سنگ عقیقآزمون کن بر او سنگ بیار
صیقل آینه نه فلکستز امتحان آهن پرزنگ بیار
چشمه خضر تو را میخواندکه سبو کش دو سه فرسنگ بیار
پس گردن ز چه رو میخارینک ظفر هست تو آهنگ بیار
حرف رنگست اگر خوش بویستجان بیصورت و بیرنگ بیار
کم کنی رنگ بیفزاید روحبوی روح صنم شنگ بیار
لب ببند از دغل و از حیلتجان بیحیلت و فرهنگ بیار