غزل شمارهٔ ۴۶۶
باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوستگرچه غلط میدهد نیست غلط اوست اوست
گاه خوش خوش شود گه همه آتش شودتعبیههای عجب یار مرا خوست خوست
نقش وفا وی کند پشت به ما کی کندپشت ندارد چو شمع او همگی روست روست
پوست رها کن چو مار سر تو برآور ز یارمغز نداری مگر تا کی از این پوست پوست
هر کی به جد تمام در هوس ماست ماستهر کی چو سیل روان در طلب جوست جوست
از هوس عشق او باغ پر از بلبلستوز گل رخسار او مغز پر از بوست بوست
مفخر تبریزیان شمس حق آگه بودکز غم عشق این تنم بر مثل موست موست