غزل شمارهٔ ۲۷۵۳
ای آنک تو شاه مطربانیزان دلبرکش بگو که دانی
خواهم که دو عشر ای خوش آوازاز مصحف حسن او بخوانی
در هر حرفیش مستمع رابگشاید چشمه معانی
سینش گوید که فاستجیبوانونش گوید که لن ترانی
ای طره او چه پای بندیوی غمزه او چه بیامانی
از نرگس او است ای گل سرخکان اطلس سرخ میدرانی
ماندم ز تمام کردن اینباقیش تو بگو بر این نشانی