غزل شمارهٔ ۱۶۴۹
وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویمبند را برگسلیم از همه بیگانه شویم
جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیمخانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم
تا نجوشیم از این خنب جهان برناییمکی حریف لب آن ساغر و پیمانه شویم
سخن راست تو از مردم دیوانه شنوتا نمیریم مپندار که مردانه شویم
در سر زلف سعادت که شکن در شکن استواجب آید که نگونتر ز سر شانه شویم
بال و پر باز گشاییم به بستان چو درختگر در این راه فنا ریخته چون دانه شویم
گرچه سنگیم پی مهر تو چون موم شویمگرچه شمعیم پی نور تو پروانه شویم
گرچه شاهیم برای تو چو رخ راست رویمتا بر این نطع ز فرزین تو فرزانه شویم
در رخ آینه عشق ز خود دم نزنیممحرم گنج تو گردیم چو پروانه شویم
ما چو افسانه دل بیسر و بیپایانیمتا مقیم دل عشاق چو افسانه شویم
گر مریدی کند او ما به مرادی برسیمور کلیدی کند او ما همه دندانه شویم
مصطفی در دل ما گر ره و مسند نکندشاید ار ناله کنیم استن حنانه شویم
نی خمش کن که خموشانه بباید دادنپاسبان را چو به شب ما سوی کاشانه شویم