غزل شمارهٔ ۳۵۶
تو را در دلبری دستی تمامستمرا در بیدلی درد و سقامست
بجز با روی خوبت عشقبازیحرامست و حرامست و حرامست
همه فانی و خوان وحدت تومدامست و مدامست و مدامست
چو چشم خود بمالم خود جز توکدامست و کدامست و کدامست
جهان بر روی تو از بهر روپوشلثامست و لثامست و لثامست
به هر دم از زبان عشق بر ماسلامست و سلامست و سلامست
ز هر ذره به گفت بیزبانیپیامست و پیامست و پیامست
غم و شادی ما در پیش تختتغلامست و غلامست و غلامست
اگر چه اشتر غم هست گرگینامامست و امامست و امامست
پس آن اشتر شادی پرشیرختامست و ختامست و ختامست
تو را در بینی این هر دو اشترزمامست و زمامست و زمامست
نه آن شیری که آخر طفل جان رافطامست و فطامست و فطامست
از آن شیری که جوی خلد از وینظامست و نظامست و نظامست
خمش کردم که غیرت بر دهانملگامست و لگامست و لگامست