غزل شمارهٔ ۳۱۱۲
تو خدای خویی تو صفات هوییتو یکی نباشی تو هزارتویی
به یکی عنایت به یکی کفایتز غم و جنایت همه را بشویی
همه یاوه گشته همه قبله هشتهچه غمست کآخر همه را بجویی
همه چاره جویان ز تو پای کوبانهمه حمدگویان که خجسته رویی
تو مرا نگویی ز کدام باغیتو مرا نگویی ز کدام کویی
همه شاه دوزی همه ماه سوزیهمه وای وایی همههای و هویی
تو اگر حبیبی چه عجب حبیبیتو اگر عدویی چه عجب عدویی
ز حیات بشنو که حیات بخشیز نبات بشنو که نبات خویی
تو اگر ز مستی دل ما بخستیدو سبو شکستی نه دو صد سبویی
تو سماع گوشی تو نشاط هوشینظر دو چشمی شکر گلویی
نه دلت گشادم که دگر نگویینه چو موت کردم که دگر نه مویی
کدوییست سرکه کدوییست بادهترشی رها کن اگر آن کدویی
تو خموش آخر که رباب گشتیکه به تن چو چوبی که به دل چو مویی
تو چرا بکوشی جهت خموشیکه جهان نماند تو اگر نگویی