غزل شمارهٔ ۹۴۹
مرا وصال تو باید صبا چه سود کندچو من زمین تو گشتم سما چه سود کند
ایا بتان شکرلب چو روی شه دیدممرا جمال و کمال شما چه سود کند
دلم نماند و گدازید چون شکر در آبجمال ماه رخ دلربا چه سود کند
فلک ببست میان مرا ز فضل کمرولیک بیشه شهره قبا چه سود کند
هزار حیله کنم من دغا و شیوه عشقچو شه حریف نباشد دغا چه سود کند
مرا بقا و فنا از برای خدمت اوستمرا چو آن نبود این بقا چه سود کند
سقا و آب برای حرارت جگرستجگر چو خون شد ای دل سقا چه سود کند
فلک به ناله شد از بس دعا و زاری منچو بخت یار نباشد دعا چه سود کند
مگو چنین تو چه دانی بلا دریست نهانخدای داند و بس کاین بلا چه سود کند
چو خونبهای تو ای دل هوای عشق ویستمگو که کشته شدم خونبها چه سود کند
تو هان و هان به دل و دیده خاک این ره شوچو خاک باشی باید علا چه سود کند
در آن فلک که شعاعات آفتاب دلستهزار سایه و ظل هما چه سود کند
هما و سایهاش آن جا چو ظلمتی باشدز نور ظلمت غیر فنا چه سود کند
دلا تو چند زنی لاف از وفاداریبرو به بحر وفا این وفا چه سود کند
صفای باقی باید که بر رخت تابدتو جندره زده گیر این صفا چه سود کند
چو کبر را بگذاری صفا ز حق یابیبدانی آنگه کاین کبریا چه سود کند
برو به نزد خداوند شمس تبریزیفقیر او شو جانا غنا چه سود کند