غزل شمارهٔ ۱۵۶۸
ای جان لطیف و ای جهانماز خواب گرانت برجهانم
بیشرم و حیا کنم تقاضادانی که غریم بیامانم
گر بر دل تو غبار بینماز اشک خودش فرونشانم
ای گلبن جان برای مجلسبگرفتهاَمَت که گل فشانم
یک بوسه بده که اندر این راهمن باج عقیق میستانم
بسیار شب است کاندر این دشتمن از پی باج راهبانم
شب نعره زنم چو پاسبانانچون طالب باج کاروانم
همخانه گریخت از نفیرمهمسایه گریست از فغانم