غزل شمارهٔ ۱۴۷۸
اَلمِنَةُ لِلّه که ز پیکار رهیدیمزین وادی خَم در خَمِ پُرخار رهیدیم
زین جان پر از وهم کژاندیشه گذشتیمزین چرخ پر از مکر جگرخوار رهیدیم
دکان حریصان به دغل رخت همه برددکان بشکستیم و از آن کار رهیدیم
در سایه آن گلشن اقبال بخفتیموز غرقه آن قلزم زخار رهیدیم
بیاسب همه فارس و بیمی همه مستیماز ساغر و از منت خمار رهیدیم
ما توبه شکستیم و ببستیم دو صد باردیدیم مه توبه به یک بار رهیدیم
زان عیسی عشاق و ز افسون مسیحشاز علت و قاروره و بیمار رهیدیم
چون شاهد مشهور بیاراست جهان رااز شاهد و از برده بلغار رهیدیم
ای سال چه سالی تو که از طالع خوبتز افسانه پار و غم پیرار رهیدیم
در عشق ز سهروزه و از چله گذشتیممذکور چو پیش آمد از اذکار رهیدیم
خاموش کز این عشق و از این علم لدنیشاز مدرسه و کاغذ و تکرار رهیدیم
خاموش کز این کان و از این گنج الهیاز مکسبه و کیسه و بازار رهیدیم
هین ختم بر این کن که چو خورشید برآمداز حارس و از دزد و شب تار رهیدیم