غزل شمارهٔ ۳۲۳
آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدتوان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت
آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشهایوان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت
آن نفسی که باخودی بستهٔ ابر غصهایوان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت
آن نفسی که باخودی یار کناره میکندوان نفسی که بیخودی بادهٔ یار آیدت
آن نفسی که باخودی همچو خزان فسردهایوان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت
جملهٔ بیقراریت از طلب قرار توستطالب بیقرار شو تا که قرار آیدت
جملهٔ ناگوارشت از طلب گوارش استترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت
جملهٔ بیمرادیت از طلب مراد توستور نه همه مرادها همچو نثار آیدت
عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نیتا که نگار نازگر عاشق زار آیدت
خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسداز مه و از ستارهها والله عار آیدت