غزل شمارهٔ ۲۹۳۰
تو چرا جمله نبات و شکریتو چرا دلبر و شیرین نظری
تو چرا همچو گل خندانیتو چرا تازه چو شاخ شجری
تو به یک خنده چرا راه زنیتو به یک غمزه چرا عقل بری
تو چرا صاف چو صحن فلکیتو چرا چست چو قرص قمری
تو چرا بیبنه چون دریاییتو چرا روشن و خوش چون گهری
عاقلان را ز چه دیوانه کنیای همه پیشه تو فتنه گری
ساکنان را ز چه در رقص آریز آدمی و ملک و دیو و پری
تو چرا توبه مردم شکنیتو چرا پرده مردم بدری
همه دلها چو در اندیشه توستتو کجایی به چه اندیشه دری