غزل شمارهٔ ۱۱۳۶
نبشتهست خدا گِردِ چهره دلدارخطی که فاعتبروا منه یا اولیالابصار
چو عشقْ مردمخوارست مردمی بایدکه خویش لقمه کند پیش عشقِ مردمخوار
تو لقمه ترشی دیر دیر هضم شویولیست لقمه شیریننوشِ نوشگوار
تو لقمهای بشکن زانک آن دهان تنگستسه پیل هم نخورد مر تو را مگر به سه بار
به پیشِ حرص تو خود پیل لقمهای باشدتوی چو مرغ ابابیل پیل کرده شکار
تو زاده عدمی آمده ز قحطِ درازتو را چه مرغ مسمن غذا چه کژدم و مار
به دیگ گرم رسیدی گهی دهان سوزیگهی سیاهکنی جامه و لب و دستار
به هیچ سیر نگردی چو معده دوزخمگر که بر تو نهد پایْ خالق جبار
چنانک بر سر دوزخ قدم نهد خالقندا کند که شدم سیر هین قدم بردار
خداست سیرکنِ چشم اولیا و خواصکه رَستهاند ز خویش و ز حرص این مردار
نه حرص علم و هنر ماندشان نه حرص بهشتنجوید او خر و اشتر که هست شیرسوار
خموش اگر شمرم من عطا و بخششهاشاز آن شمار شود گیج و خیره روز شمار
بیا تو مفخرِ تبریز، شمسِ دین بهحقکمینه چاکرِ تو شمسِ گنبدِ دوّار