غزل شمارهٔ ۲۶۸
فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتریتفسرها سرا و تکنی به جهرا
و انشرت امواتا و احییتهم بهافدیتک ما ادریک بالامر ما ادری
فعادوا سکاری فی صفاتک کلهمو ما طعموا إثما و لا شربوا خمرا
ولکن بریق القرب افنی عقولهمفسبحان من ارسی و سبحان من اسری
سلام علی قوم تنادی قلوبهمبالسنة الاسرار شکرا له شکرا
فطوبی لمن ادلی من الجد دلوهو فی الدلو حسنا یوسف قال یا بشری
یطالع فی شعشاع و جنة یوسفحقائق اسرار یحیط بها خبرا
تجلی علیه الغیب و ٱندک عقلهکما ٱندک ذاک الطور و استهدم الصخرا
فظل غریق العشق روحا مجسماو نورا عظیما لم یذر دونه سترا