غزل شمارهٔ ۲۶۷
قد اشرقت الدنیا من نور حمیاناالبدر غدا ساقی و الکأس ثریانا
الصبوه ایمانی و الخلوه بستانیو المشجر ندمانی و الورد محیانا
من کان له عشق فالمجلس مثواهمن کان له عقل ایاه و ایانا
من ضاق به دار او اعطشه نارتهدیه الی عین یسترجع ریانا
من لیس له عین یستبصر عن غیبفلیأت علی شوق فی خدمه مولانا
یا دهر سوی صدر شمس الحق تبریزهل ابصر فی الدنیا انسانک انسانا
طوبی لک یا مهدی قد ذبت من الجهداعرضت عن الصوره کی تدرک معنانا
من کان له هم یفنیه و یردیهفلیشرب و لیسکر من قهوه مولانا