غزل شمارهٔ ۲۶۶
هَیَّج نومی و نفی ریح علی الغور هفااذکرنی و امضه طیب زمان سلفا
یا رشا الحاظه صیرن روحی هدفایا قمرا الفاظه اورثن قلبی شرفا
شوقَنی ذوقَنی ادرِکنی اضحِکنیافقِرنی اشکِرنی صاحب جود و علا
اذا حدا طیبنی و ان بدا غیبنیو ان نای شیبنی لا زال یوم الملتقی
اکرم بحبی سامیا اضحی لصید رامیاحتی رمی باسهم فیهن سقمی و شفا
یا قمر الطوارق تاجا علی المفارقلاح من المشارق بدل لیلتی ضحی
لاح مفاز حسن یفتح عنها الوسنیا ثَقَتی لا تَهِنوا وَاعتَجِلوا مُغتَنِما
یا نَظَری صل لما غمضت عنه النظرااغضبه فاستترا عاد الی ما لا یری
کُن دنفا مُقتَرِبا مُمتَثِلا مُضطَرِبامُنتَقِلا مُغتَرِبا مثل شهاب فی السما
یا مَن یری و لا یری زال عن العین الکریقلبی عشیق للسری فَانتَهِضوا لماورا