غزل شمارهٔ ۲۱۸۷
گران جانی مکن ای یار برگواز آن زلف و از آن رخسار برگو
ز باغ جان دو سه گلدسته بربندحکایتهای آن گلزار برگو
ز حسنش گفتنی بسیار داریملولی گوشه نه بسیار برگو
ز یاد دوست شیرینتر چه کار استهلا منشین چنین بیکار برگو
چه گفتی دی که جوشیدهست خونمبیا امروز دیگربار برگو
ز یاد عالم غدار بگذرز لطف عالم الاسرار برگو
ز لاف فتنه تاتار کم کنز ناف آهوی تاتار برگو
ز عشق حسن شمس الدین تبریزمیان عاشقان آثار برگو