غزل شمارهٔ ۱۰۹۱
نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیرنه که فلاح توام سرور و سالار مگیر
نه که همسایه آن سایه احسان توامتو مرا همسفر و مشفق و غمخوار مگیر
شربت رحمت تو بر همگان گردانستتو مرا تشنه و مستسقی و بیمار مگیر
نه که هر سنگ ز خورشید نصیبی داردتو مرا منتظر و کشته دیدار مگیر
نه که لطف تو گنه سوز گنه کارانستتو مرا تایب و مستغفر غفار مگیر
نه که هر مرغ به بال و پر تو میپردتو مرا صعوه شمر جعفر طیار مگیر
به دو صد پر نتوان بیمددت پریدنتو مرا زیر چنین دام گرفتار مگیر
خفتگان را نه تماشای نهان میبخشیتو مرا خفته شمر حاضر و بیدار مگیر
نه که بوی جگر پخته ز من میآیدمدد اشک من و زردی رخسار مگیر
نه که مجنون ز تو زان سوی خرد باغی یافتاز جنون خوش شد و میگفت خرد زار مگیر
با جنون تو خوشم تا که فنون را چه کنمچون تو همخوابه شدی بستر هموار مگیر
چشم مست تو خرابی دل و عقل همهستعارض چون قمر و رنگ چو گلنار مگیر
قامت عرعریت قامت ما دوتا کردنادری ذقن و زلف چو زنار مگیر
این تصاویر همه خود صور عشق بودعشق بیصورت چون قلزم زخار مگیر
خرمن خاکم و آن ماه بگردم گردانتو مرا همتک این گنبد دوار مگیر
من به کوی تو خوشم خانه من ویران گیرمن به بوی تو خوشم نافه تاتار مگیر
میکدهست این سر من ساغر می گو بشکنچون زرست این رخ من زر به خروار مگیر
چون دلم بتکده شد آزر گو بت متراشچون سرم معصره شد خانه خمار مگیر
کفر و اسلام کنون آمد و عشق از ازلستکافری را که کشد عشق ز کفار مگیر
بانگ بلبل شنو ای گوش بهل نعره خردر گلستان نگر ای چشم و پی خار مگیر
بس کن و طبل مزن گفت برای غیرستمن خود اغیار خودم دامن اغیار مگیر