غزل شمارهٔ ۱۵۴۹
زنهار مرا مگو که پیرمپیری و فنا کجا پذیرم
من ماهی چشمه حیاتممن غرقه بحر شهد و شیرم
جز از لب لعل جان ننوشمغیر سر زلف او نگیرم
گر کژ نهدم کمان ابرودر حکم کمان او چو تیرم
انداختهای چو تیر دورمبرگیر که از تو ناگزیرم
پرم تو دهی چرا نپرممیرم چو توی چرا بمیرم