غزل شمارهٔ ۳۱۳۷
سلطان منی سلطان منیو اندر دل و جان ایمان منی
در من بدمی من زنده شومیک جان چه بود صد جان منی
نان بیتو مرا زهرست نه نانهم آب منی هم نان منی
زهر از تو مرا پازهر شودقند و شکر ارزان منی
باغ و چمن و فردوس منیسرو و سمن خندان منی
هم شاه منی هم ماه منیهم لعل منی هم کان منی
خاموش شدم شرحش تو بگوزیرا به سخن برهان منی