غزل شمارهٔ ۹۲۰
کسی که عاشق آن رونق چمن باشدعجب مدار که در بیدلی چو من باشد
حدیث صبر مگویید صبر را ره نیستدر آن دلی که بدان یار ممتحن باشد
چو عشق سلسله خویش را بجنباندجنون عقل فلاطون و بوالحسن باشد
به جان عشق که جانی ز عشق جان نبردوگر درونه صد برج و صد بدن باشد
اگر چو شیر شوی عشق شیرگیر قویستوگرچه پیل شوی عشق کرکدن باشد
وگر به قعر چهی درروی برای گریزچو دلو گردن از او بسته رسن باشد
وگر چو موی شوی موی میشکافد عشقوگر کباب شوی عشق بابزن باشد
امان عالم عشقست و معدلت هم از اوستوگرچه راهزن عقل مرد و زن باشد
خموش کن که سخن را وطن دمشق دلستمگو غریب ورا کش چنین وطن باشد