غزل شمارهٔ ۱۴۷۶
طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیمشرابیم و کبابیم و سهیلیم و ادیمیم
چو رنجور تن آید چو معجون نجاحیمچو بیمار دل آید نگاریم و ندیمیم
طبیبان بگریزند چو رنجور بمیردولی ما نگریزیم که ما یار کریمیم
شتابید شتابید که ما بر سر راهیمجهان درخور ما نیست که ما ناز و نعیمیم
غلط رفت غلط رفت که این نقش نه ماییمکه تن شاخ درختی است و ما باد نسیمیم
ولی جنبش این شاخ هم از فعل نسیم استخمش باش خمش باش هم آنیم و هم اینیم