غزل شمارهٔ ۱۰۱۰
من رای درا تلالا نوره وسط الفؤادبیننا و بینه قبل التجلی الف واد
جاء من یحیی الموات و الرمیم و الرفاتایها الاموات قوموا و ابصروا یوم التناد
طارت الکتب الکرام من کرام کاتبینایقظوا من غفله ثم انشروا للاجتهاد
جاءنا میزاننا کی تختبر اوزانناربنا اصلح شأننا أَو جُد بعفوٍ یا جواد
اضحکوا بعد البکا یا نعم هذ المشتکاقد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤادماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشدآب نابش تیره باد و آتشش بادا رماد
خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجستچشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد