غزل شمارهٔ ۱۰۰۹
طارت الکتب الکرام من کرام یا عبادایقظوا من غفله ثم انشروا للاجتهاد
جاء نا میزاننا کی نختبر اوزانناربنا اصلح شأننا او جد بعفو یا جواد
اضحکوا بعد البکا یا نعم هذا المشتکیقد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤادماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشدآب و نانش تیره باد و آتشش بادا رماد
خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجستچشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد