غزل شمارهٔ ۳۰۴۵
من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسیتو جز خیال نبینی که مست خواب و نعاسی
مرا بپرس که چونی در این کمی و فزونیچگونه باشد یوسف به دست کور نخاسی
به چشم عشق توان دید روی یوسف جان راتو چشم عشق نداری تو مرد وهم و قیاسی
بهای نعمت دیده سپاس و شکر خدا دانمرم چو قلب ز کوره که کان شکر و سپاسی
وگر ز کوره بترسی یقین خیال پرستیبت خیال تراشی وزان خیال هراسی
بت خیال تو سازی به پیش بت به نمازیچو گبر اسیر بتانی چو زن حریف نفاسی
خیال فرع تو باشد که فرع فرع تو را شدتو مه نهای تو غباری تو زر نهای تو نحاسی
به جان جمله مردان اگر چه جمله یکی اندکه زیر چرخه گردون تنا چو گاو خراسی
وگر ز چنبر گردون برون کشی سر و گردنز خرگله برهیدی فرشتهای و ز ناسی