غزل شمارهٔ ۳۰۴۴
گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآییگهی به هجر گرایی چه آفتی چه بلایی
گهی جمال بتانی گهی ز بت شکنانیگهی نه این و نه آنی چه آفتی چه بلایی
بشر به پای دویده ملک به پر بپریدهبه غیر عجز ندیده چه آفتی چه بلایی
چو پر و پاش نماند چو او ز هر دو بماندتو را به فقر بداند چه آفتی چه بلایی
مثال لذت مستی میان چشم نشستیطریق فهم ببستی چه آفتی چه بلایی
در آن دلی که گزیدی خیال وار دویدیبگفتی و بشنیدی چه آفتی چه بلایی
چه دولتی ز چه سودی چه آتشی و چه دودیچه مجمری و چه عودی چه آفتی چه بلایی
غم تو دامن جانی کشید جانب کانیبه سوی گنج نهانی چه آفتی چه بلایی
چه سوی گنج کشیدش ز جمله خلق بریدشدگر کسی بندیدش چه آفتی چه بلایی
چه راحتی و چه روحی چه کشتیی و چه نوحیچه نعمتی چه فتوحی چه آفتی چه بلایی
بگفتمت چه کس است این بگفتیم هوس است اینخمش خمش که بس است این چه آفتی چه بلایی
هوس چه باشد ای جان مرا مخند و مرنجانرهم نما و بگنجان چه آفتی چه بلایی
تو عشق جمله جهانی ولی ز جمله نهانینهان و عین چو جانی چه آفتی چه بلایی
مرا چو دیک بجوشی مگو خمش چه خروشیچه جای صبر و خموشی چه آفتی چه بلایی
بجوش دیک دلم را بسوز آب و گلم رابدر خط و سجلم را چه آفتی چه بلایی
بسوز تا که برویم حدیث سوز بگویمبه عود ماند خویم چه آفتی چه بلایی
دگر مگوی پیامش رسید نوبت جامشز جام ساز ختامش چه آفتی چه بلایی