غزل شمارهٔ ۲۴۲۴
هل طربا لعاشق وافقه زمانهافلح فی هوائه اصلح فیه شأنه
هدده فراقه من غمرات یومهثم اتاه لیله من قمر امانه
قال لبدره لقد احرق فیک باطنیقال له حبیبه صرت انا ضمانه
لا کقتول عاشق یقتلنا بشارقحان وفاتنا و لا یمکننا بیانه
اعظم کل شهوه هان لدی وصالهاطیب کل طیب ظل لنا مکانه
قد کفر الذی اتی من مثل لوجههان قمر ینوبه او شجر وبانه
اکرم من نفوسنا طیف خیال وجههافضل من عیوننا کان لنا عیانه
رب لسان قائل یلفظ نار خدهاحرق من شراره یومئذ لسانه
احرقه شراره ثم اتی نهارهنوره بناطق اصبح ترجمانه