غزل شمارهٔ ۲۴۲۳
یا رشاء فدیته من زمن رایتهلست تقول اننی ارحم من سبیته
محرقنی برده کفی اذا دعوتهمحتجب بصده عنی اذا اتیته
آه الیس ناظری مختلف لطیفهآه الیس مهجتی مسکنه و بیته
قد زرع الفراق فی خدی بذر زعفروشت علی العیون من کثرة ما سقیته
قوسک حیث ما رمی السهم اصاب مقلتیسهمک ظل من دمی یکتب قد کفیته