غزل شمارهٔ ۱۷۶۳
ما که باده ز دست یار خوریمکی چو اشتر گیاه و خار خوریم
ایمنیم از خمار مرگ ایرامی باقی بیخمار خوریم
جام مردان بیار تا کامروزبیمحابا و مردوار خوریم
به دم ناشمرده زنده شویماندر آن دم که بیشمار خوریم
ساقیا پای دار تا ز کفتمی سرجوش پایدار خوریم
پی این شیر مست می پوییمتا کباب از دل شکار خوریم
زان دیاریم کز حدث پاک استروزی پاک از آن دیار خوریم
نه چو کرکس اسیر مرداریمنه چو لک لک ز حرص مار خوریم