غزل شمارهٔ ۲۹۰۳
باوفا یارا جفا آموختیاین جفا را از کجا آموختی
کو وفاهای لطیفت کز نخستدر شکار جان ما آموختی
هر کجا زشتی جفاکاری رسیدخوبیش دادی وفا آموختی
ای دل از عالم چنین بیگانگیهم ز یار آشنا آموختی
جانت گر خواهد صنم گویی بلیاین بلی را زان بلا آموختی
عشق را گفتم فروخوردی مرااین مگر از اژدها آموختی
آن عصای موسی اژدرها بخوردتو مگر هم زان عصا آموختی
ای دل ار از غمزهاش خسته شدیاز لبش آخر دوا آموختی
شکر هشتی و شکایت میکنیاز یکی باری خطا آموختی
زان شکرخانه مگو الا که شکرآن چنان کز انبیا آموختی
این صفا را از گله تیره مکنکاین صفا از مصطفی آموختی
هر چه خلق آموختت زان لب ببندجمله آن شو کز خدا آموختی
عاشقا از شمس تبریزی چو ابرسوختی لیکن ضیا آموختی