غزل شمارهٔ ۱۱۹۷
اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی سوزبه شبِ فراق سوزان تو چو شمع باش تا روز
تو مخالفت همی کِش، تو موافقت همی کُنچو لباسِ تو دَرانَند، تو لباسِ وصل میدوز
به مُوافقت بیابد، تَن و جان سماعِ جانیز رباب و دَف و سُرنا و زِ مطربان دَرآموز
به میانِ بیست مُطرب، چو یکی زَنَد مخالفهمه گم کُنند رَه را چو ستیزه شد قَلاوز
تو مگو همه به جنگند و زِ صلح من چه آیدتو یکی نِهای هزاری، تو چراغِ خود برافروز
که یکی چراغِ روشن زِ هزار مُرده بهترکه بِهْ است یک قَدِ خوش زِ هزار قامتِ کوز