غزل شمارهٔ ۱۰۶۰
عاشقی در خشم شد از یار خود معشوق وارگازری در خشم گشت از آفتاب نامدار
وانگهان چون گازری از گازران درویشتروانگهان چون آفتابی آفتاب هر دیار
ناز گازر چون بدید آن آفتاب از لطف خودابر پیش آورد اینک گازری با کار و بار
گفت تا گازر نخندد من برون نایم ز ابرتا دل او خوش نگردد من نباشم برقرار
دسته دسته جامههای گازران از کار ماندتا پدید آید که گازر اختیارست اختیار
هر کی باشد عاشق آن آفتاب از جان و دلسر ز خاک پای گازر برندارد زینهار
گویم آن گازر که باشد شمس تبریزی و بسکز برای او برآید آفتاب از هر کنار