غزل شمارهٔ ۲۵۶۳
من پای همیکوبم ای جان و جهان دستیای جان و جهان برجه از بهر دل مستی
ای مست مکن محشر بازآی ز شور و شرآن دست بر آن دل نه ای کاش دلی هستی
ترک دل و جان کردم تا بیدل و جان گردمیک دل چه محل دارد صد دلکده بایستی
بنگر به درخت ای جان در رقص و سراندازیاشکوفه چرا کردی گر باده نخوردستی
آن باد بهاری بین آمیزش و یاری بینگر نی همه لطفستی با خاک نپیوستی
از یار مکن افغان بیجور نیامد عشقگر نی ره عشق این است او کی دل ما خستی
صد لطف و عطا دارد صد مهر و وفا داردگر غیرت بگذارد دل بر دل ما بستی
با جمله جفاکاری پشتی کند و یاریگر پشتی او نبود پشت همه بشکستی
دامی که در او عنقا بیپر شود و بیپابیرحمت او صعوه زین دام کجا جستی
خامش کن و ساکن شو ای باد سخن گرچهدر جنبش باد دل صد مروحه بایستی
شمس الحق تبریزی ماییم و شب وحشتگر شمس نبودی شب از خویش کجا رستی