غزل شمارهٔ ۱۷۷۶
منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادمدل و جان را ز تو دیدم دل و جان را به تو دادم
کتب العشق بانی بهوی العاشق اعلمفالیه نتراجع و الیه نتحاکم
چو شراب تو بنوشم چو شراب تو بجوشمچو قبای تو بپوشم ملکم شاه قبادم
قمر الحسن اتانی و الی الوصل دعانیو رعانی و سقانی هو فی الفضل مقدم
ز میانم چو گزیدی کمر مهر تو بستمچو بدیدم کرم تو به کرم دست گشادم
نصر العشق اجیبوا و الی الوصل انیبواطلع البدر فطیبوا قدم الحب و انعم
چه کنم نام و نشان را چو ز تو گم نشود کسچه کنم سیم و درم را چو در این گنج فتادم
لمع العشق توالی و علی الصبر تعالیطمس البدر هلالا خضع القلب و اسلم
چو توی شادی و عیدم چه نکوبخت و سعیدمدل خود بر تو نهادم به خدا نیک نهادم
خدعونی نهبونی اخذونی غلبونیوعدونی کذبونی فالی من اتظلم
نه بدرم نه بدوزم نه بسازم نه بسوزمنه اسیر شب و روزم نه گرفتار کسادم
ملک الشرق تشرق و علی الروح تعلقغسق النفس تفرق ربض الکفر تهدم
چه کساد آید آن را که خریدار تو باشیچو فزودی تو بهایم که کند طمع مزادم
نفس العشق عتادی و عمیدی و عمادیفمن العشق تدثر و من العشق تختم
روش زاهد و عابد همگی ترک مراد استبنما ترک چه گویم چو توی جمله مرادم
لک یا عشق وجودی و رکوعی و سجودیلک بخلی لک جودی و لک الدهر منظم
چو مرا دیو ربودی طربم یاد تو بودیتو چنانم بربودی که بشد یاد ز یادم
الف الدهر بعادی جرح البعد فؤادیفقد النوم وسادی و سعاداتی نوم
به صفت کشتی نوحم که به باد تو روانمچو مرا باد تو دادی مده ای دوست به بادم
فاری الشمل تفرق و اری الستر تمزقو اری السقف تخرق و اری الموج تلاطم
من اگر کشتی نوحم چه عجب چون همه روحممن اگر فتح و فتوحم چه عجب شاه نژادم
و اری البدر تکور و اری النجم تکدرو اری البحر تسجر و اری الهلک تفاقم
چو به بحر تو درآیم به مزاج آب حیاتمچو فتم جانب ساحل حجرم سنگ و جمادم
فقد اهدانی ربی و اتی الجد بحبینهض الحب لطبی و تدارک و ترحم
به خدا باز سپیدم که به شاه است امیدمسوی مردار چه گردم نه چو زاغم نه چو خادم
نزل العشق بداری معه کاس عقاریهو معراج سواری و علی السطح کسلم
چو بسازیم چو عیدم چو بسوزیم چو عودمز تو گریم ز تو خندم ز تو غمگین ز تو شادم
بک احیی و اموت بک امسک و افوتبک فی الدهر سکوت بک قلبی یتکلم
چو ز تبریز بتابد مه شمس الحق والدینبفروزد ز مه او فلک جهد و جهادم