غزل شمارهٔ ۸۳۹
خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشدیا غیر خاک پایش کس دستگیر باشد
گیرم کز او بگردی شاه و امیر و فردیناچار مرگ روزی بر تو امیر باشد
گر فاضلی و فردی آب خضر نخوردیهر کو نخورد آبش در مرگ اسیر باشد
ای پیر جان فطرت پیر عیان نه فکرتپیری نه کز قدیدی مویش چو شیر باشد
پیری مکن بر آن کس کز مکر و از فضولیخواهد که بازگونه بر پیر پیر باشد
پیری بر آن کسی کن کو مرده تو باشدپیش جلالت تو خوار و حقیر باشد
چون موی ابروی را وهمش هلال بیندبر چشمش آفتابت کی مستدیر باشد
آن کس که از تکبر مالد سبال خود رااز نور کبریایی چون مستنیر باشد
عرضه گری رها کن ای خواجه خویش لا کنتا ذره وجودت شمس منیر باشد
جلوه مکن جمالت مگشای پر و بالتتا با پر خدایی جان مستطیر باشد
بربند پنج حس را زین سیلهای تیرهتا عقل کل ز شش سو بر تو مطیر باشد
بی آن خمیرمایه گر تو خمیر تن راصد سال گرم داری نانش فطیر باشد
گر قاب قوس خواهی دل راست کن چو تیریدر قوس او درآید کو همچو تیر باشد
خاموش اگر توانی بیحرف گو معانیتا بر بساط گفتن حاکم ضمیر باشد