غزل شمارهٔ ۲۸۵۴
برسید لک لک جان که بهار شد کجاییبشکفت جمله عالم گل و برگ جان فزایی
رخ یوسفان ببینی که ز چاه سر برآردهمه گلرخان ببینی که کنند خودنمایی
ثمرات دل شکسته به درون خاک بستهبگشاده دیده دیده ز بلای دی رهایی
خضر و سمن چو رندان بشکستهاند زندانگل و لاله شاد و خندان ز سعادت عطایی
همه مریمان کامل همه بکر و گشته حاملبنموده عارفان دل به جناب کبریایی
چو شکوفه کرد به بستان ز ره دهن چو مستانتو نصیب خویش بستان ز زمانه گر ز مایی
به مثال گربه هر یک به دهان گرفته کودکسوی مادران گلشن به نظاره چون نیایی
بنگر به مرغ خوش پر چو خطیب فوق منبربه ثنا و حمد داور بگرفته خوش نوایی