غزل شمارهٔ ۳۰۹۲
هزار جان مقدس فدای سلطانیکه دست کفر برو برنبست پالانی
ببرد او به سلامت میان چندین بادبه ظلمت لحد خود چراغ ایمانی
نگین عشق کاسیر ویند دیو و پریز دیو تن کی ستاند مگر سلیمانی
کی برشکافت زره بر تن چنین کافربه غیر شیر حق و ذوالفقار برانی
برای قاعده نی غم به پیش تابوتشدریده صورت خیرات او گریبانی
خنک کسی که دود پیش و پیشکش ببردچو بوهریره در انبان عقیق و مرجانی
ز خانه جانب گور و ز گور جانب دوستلفافه را طربی و جنازه را جانی