غزل شمارهٔ ۱۶۲۰
هوسی است در سر من که سر بشر ندارممن از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم
دو هزار ملک بخشد شه عشق هر زمانیمن از او به جز جمالش طمعی دگر ندارم
کمر و کلاه عشقش به دو کون مر مرا بسچه شد ار کله بیفتد چه غم ار کمر ندارم
سحری ببرد عشقش دل خسته را به جاییکه ز روز و شب گذشتم خبر از سحر ندارم
سفری فتاد جان را به ولایت معانیکه سپهر و ماه گوید که چنین سفر ندارم
ز فراق جان من گر ز دو دیده در فشاندتو گمان مبر که از وی دل پرگهر ندارم
چه شکرفروش دارم که به من شکر فروشدکه نگفت عذر روزی که برو شکر ندارم
بنمودمی نشانی ز جمال او ولیکندو جهان به هم برآید سر شور و شر ندارم
تبریز عهد کردم که چو شمس دین بیایدبنهم به شکر این سر که به غیر سر ندارم