غزل شمارهٔ ۷۰۴
آن جا که چو تو نگار باشدسالوس و حفاظ عار باشد
سالوس و حیل کنار گیردچون رحمت بیکنار باشد
بوسی به دغا ربودم از توای دوست دغا سه بار باشد
امروز وفا کن آن سوم راامروز یکی هزار باشد
من جوی و تو آب و بوسه آبهم بر لب جویبار باشد
از بوسه آب بر لب جویاشکوفه و سبزه زار باشد
از سبزه چه کم شود که سبزهدر دیده خیره خار باشد
موسی ز عصا چرا گریزدگر بر فرعون مار باشد
بر فرعونان که نیل خون گشتبر مؤمن خوشگوار باشد
هرگز نرمد خلیل ز آتشگر بر نمرود نار باشد
یعقوب کجا رمد ز یوسفگر بر پسرانش بار باشد
آن باد بهار جان باغستبر شوره اگر غبار باشد
زان باغ درخت برگ یابداشکوفه بر او سوار باشد
احمد چو تو راست پس ز بوجهلعشقا سزدت که عار باشد
این را بر دست و آن بدین ماتکار دنیا قمار باشد
آن کس که ز بخت خود گریزدبگریخته شرمسار باشد
هین دام منه به صید خرگوشتا شیر تو را شکار باشد
ای دل ز عبیر عشق کم گویخود بو برد آن که یار باشد