غزل شمارهٔ ۳۰۶۲
اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنیوگر شراب نداری چرا خبر نکنی
وگر سه چار قدح از مسیح جان خوردیز آسمان چهارم چرا گذر نکنی
از آن کسی که تو مستی چرا جدا باشیوز آن کسی که خماری چرا حذر نکنی
چو آفتاب چرا تو کلاه کژ ننهیز نور خود چو مه نو چرا کمر نکنی
چو آفتاب جمال قدیم تیغ زندچو کان لعل چرا جان و دل سپر نکنی
وگر چو نای چشیدی ز لعل خوش دم اوچرا چو نی تو جهان را پر از شکر نکنی
وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریاچرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی
ز گلشن رخ تو گلرخان همیجوشندچرا چو حیز و محنث نهای نظر نکنی
نگر به سبزقبایان باغ کآمدهاندبه سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی
چو خرقه و شجره داری از بهار حیاتچرا سر دل خود جلوه چون شجر نکنی
چو اعتبار ندارد جهان بر درویشبه بزم فقر چرا عیش معتبر نکنی