غزل شمارهٔ ۲۸۳۲
صنما چنان لطیفی که به جان ما درآییصنما به حق لطفت که میان ما درآیی
تو جهان پاک داری نه وطن به خاک داریچه شود اگر زمانی به جهان ما درآیی
تو لطیف و بینشانی ز نهانها نهانیبفروزد این نهانم چو نهان ما درآیی
چو تو راست ای سلیمان همگی زبان مرغانتو به لب چه شهد بخشی چو زبان ما درآیی
به جهان ملک توی بس نکشد کمان تو کسبپرم چو تیر اگر تو به کمان ما درآیی
بخرام شمس تبریز که تو کیمیای حقیهمه مس ما شود زر چو به کان ما درآیی