غزل شمارهٔ ۱۵۲۳
نه آن شیرم که با دشمن برآیممرا این بس که من با من برآیم
چو خاک پای عشقم تو یقین دانکز این گِل چون گل و سوسن برآیم
سیهپوشم چو شب من از غم عشقوزین شب چون مه روشن برآیم
از این آتش چو دودم من سراسرکه تا چون دود از این روزن برآیم
منم طفلی که عشقم اوستاد استبنگذارد که من کودن برآیم
شوم چون عشق دایم حی و قیومچو من از خواب و از خوردن برآیم
هلا تن زن چو بوبکر ربابیکه تا من جان شوم وز تن برآیم