غزل شمارهٔ ۲۶۴
لی حبیب حبه یشوی الحشالو یشا یمشی علی عینی مشا
روز آن باشد که روزیم او بودای خوشا آن روز و روزی ای خوشا
آن چه باشد کو کند کان نیست خوشقد رضینا یفعل الله ما یشا
خار او سرمایه گلها بودانه المنان فی کشف الغشا
هر چه گفتی یا شنیدی پوست بودلیس لب العشق سرا قد فشا
کی به قشر پوستها قانع شودذو لباب فی التجلی قد نشا
من خمش کردم غمش خامش نکردعافنا من شر واش قد وشا