غزل شمارهٔ ۲۹۹۹
تا چند از فراق مرا کار بشکنیزاریم نشنوی و مرا زار بشکنی
دستم شکست دست فراقت ز کار و باردانستمی دگر به چه مقدار بشکنی
هین شیشه باز هجر رسیدی به سنگلاخکاین شیشهام تنک شد هشدار بشکنی
زین سنگلاخ هجر سوی سبزه زار وصلگر زوترک نرانی ناچار بشکنی
خونم فسرده شد به دل اندر چو ناردانگخونش چنین دود چو دل نار بشکنی
باری چو بشکنی دل پرحسرت مرادر وصل روی دلبر عیار بشکنی
مخدوم شمس دین که شهنشاه بینشیکز یک نظر دو صد دل و دلدار بشکنی
تبریز از تو فخر به اینت مسلم استصد تاج را به ریشه دستار بشکنی