غزل شمارهٔ ۱۵۱۲
گهی در گیرم و گه بام گیرمچو بینم روی تو آرام گیرم
زبون خاص و عامم در فراقتبیا تا ترک خاص و عام گیرم
دلم از غم گریبان می دراندکه کی دامان آن خوش نام گیرم
نگیرم عیش و عشرت تا نیایدوگر گیرم در آن هنگام گیرم
چو زلف انداز من ساقی درآیدبه دستی زلف و دستی جام گیرم
اگر در خرقه زاهد درآیدشوم حاجی و راه شام گیرم
وگر خواهد که من دیوانه باشمشوم خام و حریف خام گیرم
وگر چون مرغ اندر دل بپردشوم صیاد مرغان دام گیرم
چو گویم شب نخسپم او بگویدکه من خواب از نماز شام گیرم
وگر گویم عنایت کن بگویدکه نی من جنگیم دشنام گیرم
مراد خویش بگذارم همان دممراد دلبر خودکام گیرم