غزل شمارهٔ ۲۶۰۷
آن ماه همیتابد بر چرخ و زمین یا نیخود نیست به جز آن مه این هست چنین یا نی
در هر ره و هر پیشه در لشکر اندیشههر چستی و هر سستی آید ز کمین یا نی
آن رسته خویش خود دیده پس و پیش خودایمن بود و فارغ از روز پسین یا نی
در هر قدمی دامی چون شکر و بادامیزین دام امان یابد جز جان امین یا نی
گر باغ یقین خواهی پس رخت منه بر ظنظن ار چه بود عالی باشد چو یقین یا نی