غزل شمارهٔ ۳۱۹
امسی و اصبح بالجوی اتعذبقلبی علی نار الهوی یتقلب
ان کنت تهجرنی تهذبنی بهانت النهی و بلاک لا اتهذب
ما بال قلبک قد قسی فإلی متیابکی و مما قد جری اتعتب
مما احب بان اقول فدیتکماحیی بکم و قتیلکم اتلقب
و اشرتم بالصبر لی متسلیاما هکذی عشقوا به لا تحسبوا
ما عشت فی هذا الفراق سویعةلو لا لقاؤک کل یوم ارقب
انی اتوب مناجیا و منادیافانا المسی بسیدی و المذنب
تبریز جل به شمس دین سیدیابکی دما مما جنیت و اشرب