غزل شمارهٔ ۱۵۶۲
گر ناز تو را به گفت نارممهر تو درون سینه دارم
بیمهر تو گر گلی ببویمدر حال بسوز همچو خارم
ماننده ماهی ار خموشمچون موج و چو بحر بیقرارم
ای بر لب من نهاده مهریمی کش تو به سوی خود مهارم
مقصود تو چیست من چه دانمدانم که من اندر این قطارم
نشخوار غمت زنم چو اشترچون اشتر مست کف برآرم
هر چند نهان کنم نگویمدر حضرت عشق آشکارم
ماننده دانه زیر خاکمموقوف اشارت بهارم
تا بیدم خود زنم دمی خوشتا بیسر خود سری بخارم