غزل شمارهٔ ۱۶۱۲
منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرممن از آن خارکشانم که شود خار حریرم
به کی مانم به کی مانم که سطرلاب جهانمهمه اشکال فلک را به یکایک بپذیرم
ز پس کوه معانی علم عشق برآمدچو علمدار برآمد برهاند ز زحیرم
ز سحر گر بگریزم تو یقین دان که خفاشمز ضرر گر بگریزم تو یقین دان که ضریرم
چو ز بادی بگریزم چو خسم سخره بادمچو دهانم نپذیرد به خدا خام و خمیرم
نه چو خورشید جهانم شه یک روزه فانیکه نیندیشد و گوید که چه میرم که بمیرم
نه چو گردون نه چو چرخم نه چو مرغم نه چو فرخمنه چو مریخ سلح کش نه چو مه نیمه وزیرم
چو منی خوار نباشد که توی حافظ و یارمبر خلق ابن قلیلم بر تو ابن کثیرم
هنر خویش بپوشم ز همه تا نخرندمبدو صد عیب بلنگم که خرد جز تو امیرم
نخورم جز جگر و دل که جگرگوشه شیرمنه چو یوزان خسیسم که بود طعمه پنیرم
ز شرر زان نگریزم که زرم نی زر قلبمز خطر زان نگریزم که در این ملک خطیرم
همگان مردنیانند نمایند و نپایندتو بیا کآب حیاتی که ز تو نیست گزیرم
تو مرا جان بقایی که دهی جام حیاتمتو مرا گنج عطایی که نهی نام فقیرم
هله بس کن هله بس کن کم آواز جرس کنکه کهم من نه صدایم قلمم من نه صریرم
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتنهمه می گوی و مزن دم ز شهنشاه شهیرم