غزل شمارهٔ ۱۳۲۰
اندرآ با ما نشان ده راستکماجرا را در میان نه راستک
چون کمانی با من آخر پیش آهمچو تیری کید از زه راستک
ای فضولی سو به سو چندین مجهور جهی باری برون جه راستک
ده خدایی نیست جز تو هیچ کسکو بگوید حال این ده راستک
چون تو آدینه نخواهی آمدنوعده مان ده روز شنبه راستک
در دروغ و مکر ذوقی هست لیکآن نمیارزد همان به راستک
گر بدیدی شمس تبریزی بگویک نشان با کهترین که راستک