غزل شمارهٔ ۲۵۹۰
ای پردهی در پرده بنگر که چهها کردیدل بردی و جان بردی این جا چه رها کردی
ای برده هوسها را بشکسته قفسها رامرغ دل ما خستی پس قصد هوا کردی
گر قصد هوا کردی ور عزم جفا کردیکو زهره که تا گویم ای دوست چرا کردی
آن شمع که میسوزد گویم ز چه میگریدزیرا که ز شیرینش در قهر جدا کردی
آن چنگ که میزارد گویم ز چه میزاردکز هجر تو پشت او چون بنده دوتا کردی
این جمله جفا کردی اما چو نمودی روزهرم چو شکر کردی وز درد دوا کردی
هر برگ ز بیبرگی کفها به دعا برداشتاز بس که کرم کردی حاجات روا کردی